DADAŞLARIN PAYLAŞIM MEKANI.....: ŞEHİR, EKMEK VE ÇOCUKLAR…

   ŞEHİR, EKMEK VE ÇOCUKLAR…

Şahin TORUN

Şehir'le kent arasında bir yerde çakılıp kalmışken birdenbire 'Büyükşehir' ilan edilen bir beldenin en büyük tenakuzlarından biri de gerçekten çakılıp kaldığı yerdeyken bile 'Büyük' bir belde olarak durabileceği halde büyüklüğünü ispat için böylesi bir nişanla işaretlenmeyi istemesi ve bundan daha hazin olanı da bu nişanı boynuna astığı günden itibaren büyük bir şehir olabildiğine kendisinin de kanaat getirmiş olmasıdır.
Bununla beraber bir çok değerin merkezi olarak nitelendirildiği yada bir başlangıç şehri olarak öne sürüldüğü ve hatta sadece birincilerin kabul edildiği liglere çıkarıldığı zamanlarda olduğu gibi eline tutuşturulan bir beratla hoşnutluğu arşa yükselen aynı şehir için böylesi bir büyütülme onuru da az şey sayılmasa gerek…
Zira bir yerden bir nazar edilmiş ve realitenin piyasalarında bile değer biçilememiş ayrıcalıklarına bir ayrıcalık daha eklenmiş,göğüslere sığmayan yüreklere bir ağırlık daha bindirilmiş ve şehrin dokularına işlemiş haldeki o hadsiz hesapsız onaylanma arzusu bir daha okşanarak bütün hemşehrilerine pay edilmek üzere sırtı bir kere daha sıvazlanmıştır…Daha ne olsun?
Oysa bu büyütülmüş şehrin sırtından bakanların hiçte gör(e)mediği bir biçimde çok şey değişmiş,görülmeyen gerçeklerin gri tonlarının hakim olduğu şehrin ön yüzünde ise çok sular akmış pek çok değer ters yüz edilmiştir.
Daha en başta ezelden beridir söylenegelen ve avamî karakteri ağır basan ortalamaya endeksli bir darb-ı mesel'i tersinden doğrulayan bir şeyler olmuştur bu şehirde.
Büyüklerin '…En büyük kabadayılık ekmeğini koltuğuna vurup evine götürebilmektir…' öğüdü tam da tersinden zıddıyla kaim olmuş , önce ekmekler küçülmüş belki de  ekmek   kaybolmuş ve düşündürücü bir gelişimle şehir ne kadar büyütülürse büyüsün koltuklarının  altındaki boşluk nedeniyle evine giden kabadayılar sayfasına yazılamayan Büyükşehir'in ekmeksiz çocuklarına şehrin o geniş ve engin düzlüğünde başka türlü kabadayılar sayfasına yazılmak düşmüştür…
'…Düşerse düşsün…'denilmemiş se de ; '…Düşmesin…' de denilmemiş ve böylece bir yandan suskun kalmanın teklifsiz karı devşirilirken diğer yandan da ekmeksizliğin müsebbibi olmak yada olmamak muhakemesinde de bitaraf kalabilmenin dokunulmazlığına ulaşılmış ve  nihayetinde mesuliyet törpülemeleriyle vicdanları temize çekilen  bütün bir şehrin gözleri önünde  deşilen koskoca bir çukur büyütülmüştür.
Daha birkaç on yıl evvelin de arka yüzün de dedeleriyle nenelerinin karşılıklı kahve yudumlarken hasbihal olup sokağa açılan iki pencere kanadı kadar büyük bir estetiği şölveledikleri pencereden bakan büyükşehirin ekmeksiz çocuklarına ise aynı pencereden  açılan o çukuru seyretmenin estetiği kalmıştır.
Sonuçta dedeleri tam da o türden koltuğunun altı dolu kabadayılar sayfasına kayıtlı çocukların hem ekmeksiz hem de kahvesiz bir kursakla neredeyse hanelerinin temeline dayanmış haldeki bu çukuru izlerken kapalı kanatlara vura vura içeriye dolan bu yeni ve büyük estetiğe direnememeleri ise bütün kabul edilemezliğine bütün acılığına rağmen ne kadar hazin olursa olsun ite kaka büyütülen bir şehrin  diyeti olarak günün tarihine kazınmıştır…
Ekmek küçülmüş ,hatta kaybolmuş ne gam…Şehir büyütülmüştür !!! yetmez mi?
El'hakk yeter de artar denmiştir… Ve at gübresinden seçilmiş arpa tadındaki bir seferberlik,kıtlık ve hatta  savaş mecburiyetine yaslanıla yaslanıla memleket aşırı misafirler için hazırlanan konak geleneğinin semtine selahına bile uğranılmadan koltuğun altında duran boşluk gerçeğinin  bütün dokunulmamış nedenleri de sınırlı anlamlı bir arpa masalına kurban edilmiştir…
Her şeyi unutup sadece övünmeyi unutmayan şehir de  böylece ne kaybolan estetiğin bir hesabı tutulabilmiş nede bu kaybın müsebbibi olabilecek hal ve gidişat sorgulanabilmiş ; tıpkı kendine ve ayaline bir kahve zamanı ayırabilmenin ancak  kursağı dolu adamların bir itiyadı olabileceği gerçeğinin unutulduğu gibi Kümbetleri,konakları,medrese ve çeşmeleri de ancak bakmaya zamanı olanların görebileceği gerçeği de unutulup gitmiştir.
Şehrin ortasında büyüyen çukurun vehametine benzer biçimde şehrin çocuklarına sirayet eden ve hem biyolojik hem de duyusal sistemde birbirini güdüleyemeyen  bu yeni  organizma ise sadece temel ihtiyaçlar düzeyinde seyreden bir genel  işletim sistemini çıkarmıştır ortaya….
 Ve bırakın dünyayı, ülkeyi şehirdeki gündelik hayatın seyrini bile ancak bu düzeyden izleyebilen ekmeksiz çocuklardan da ne meydanda büyüyen çukurun ne kaybedilen estetiğin nede bütün bunlar eksenin de olup bitenlerin hesabının sorulamayacağı bir genel-geçer  gerçek büyütülmüştür.
Önce ekmek yemek sonra da kahve içmek elzem hale gelmiştir…
Vesselam.

Şahin TORUN
DADAŞLARIN PAYLAŞIM MEKANI..... \| YAZARLARIMIZ ve YAZILARIMIZ \| Şahin TORUN